Η πεζοπορία στη Ρίλα και το Πιρίν ήταν από εκείνα τα ταξίδια που είχαν πραγματικά απ’ όλα: δυνατές κορυφές, αλπικές λίμνες, γεμάτες ημέρες στο βουνό, χαλάρωση, ωραίο φαγητό και μια ομάδα που έδεσε από την πρώτη στιγμή.

Ξεκινήσαμε με τη Ρίλα και πολύ γρήγορα καταλάβαμε ότι το ταξίδι αυτό θα μας δώσει πολλές διαφορετικές εικόνες. Περπατήσαμε σε μονοπάτια που περνούν από δάση, ανοιχτές πλαγιές και αλπικά τοπία, με τον καλό καιρό να μας επιτρέπει να χαρούμε κάθε διαδρομή όπως την είχαμε σχεδιάσει. Και όσο ανεβαίναμε, τόσο περισσότερο άλλαζε το σκηνικό γύρω μας.

Μία από τις πιο δυνατές ημέρες ήταν φυσικά η ανάβαση στην κορυφή Μουσαλά, στα 2.925 μέτρα. Η ψηλότερη κορυφή της Βουλγαρίας και ολόκληρων των Βαλκανίων ήταν ένας από τους βασικούς στόχους της εκδρομής και η ομάδα έφτασε μέχρι πάνω. Εκεί είναι που τα πόδια έχουν γράψει ήδη αρκετά χιλιόμετρα, αλλά το χαμόγελο στην κορυφή λέει όλη την ιστορία. Λίγη ξεκούραση, οι απαραίτητες φωτογραφίες και εκείνη η ωραία αίσθηση ότι όλοι μαζί καταφέραμε αυτό που είχαμε βάλει στόχο πριν ξεκινήσουμε.

Η Ρίλα όμως δεν ήταν μόνο η Μουσαλά. Η διαδρομή στις 7 λίμνες Ρίλα ήταν μία από τις πιο φωτογραφικές και ξεχωριστές εμπειρίες του ταξιδιού. Περπατώντας από τη μία λίμνη στην επόμενη, το τοπίο άνοιγε συνεχώς μπροστά μας και κάθε σημείο έδινε μια διαφορετική εικόνα. Αλπικά λιβάδια, νερό, πλαγιές και η ομάδα να κινείται μέσα σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ορεινά τοπία της Βουλγαρίας. Ήταν από εκείνες τις ημέρες που σταματάς αρκετές φορές όχι επειδή κουράστηκες, αλλά επειδή απλώς θέλεις να κοιτάξεις λίγο περισσότερο γύρω σου.

Μετά τις διαδρομές στη Ρίλα, ήρθε και η απαραίτητη αλλαγή ρυθμού. Στο Sapareva Banya αφήσαμε για λίγο τα μποτάκια στην άκρη και χαλαρώσαμε στα ιαματικά λουτρά. Μετά από ημέρες στο βουνό, αυτό το κομμάτι της εκδρομής είχε ακριβώς τη θέση που έπρεπε: ξεκούραση για το σώμα, χαλαρή διάθεση και χρόνος για την ομάδα χωρίς να κοιτάμε υψομετρικά και χιλιόμετρα.

Στη συνέχεια αφήσαμε τη Ρίλα και κατευθυνθήκαμε προς το Πιρίν, με ενδιάμεση στάση στο ιστορικό Μοναστήρι της Ρίλα πριν φτάσουμε στο Bansko. Η αλλαγή περιοχής έφερε και διαφορετικές εικόνες. Το Πιρίν έχει τον δικό του χαρακτήρα και το νιώσαμε αμέσως μόλις μπήκαμε στις διαδρομές του.

Εκεί περπατήσαμε στην κοιλάδα της Banderitsa και εξερευνήσαμε τις λίμνες Banderishki, στους πρόποδες του Vihren. Το αλπικό τοπίο, οι λίμνες και οι ορεινές πλαγιές έδωσαν στην ημέρα έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό από όσα είχαμε ήδη ζήσει στη Ρίλα. Και επειδή κάποιες από τις καλύτερες στιγμές ενός ταξιδιού είναι εκείνες που δεν ήταν απόλυτα προγραμματισμένες, στο Πιρίν προσθέσαμε και μία ακόμη αλπική λίμνη στη διαδρομή μας. Ένα μικρό bonus που δεν υπήρχε στο αρχικό πρόγραμμα και τελικά έγινε μία ακόμη όμορφη ανάμνηση από την εκδρομή.

Δεν έλειψε φυσικά και η ανάβαση στην κορυφή Εζέρεν, στα 2.559 μέτρα. Η ομάδα ανταποκρίθηκε σε όλες τις ορεινές προκλήσεις που είχαμε βάλει στο πρόγραμμα και αυτό ήταν ίσως ένα από τα πιο ωραία στοιχεία ολόκληρου του ταξιδιού. Δεν ήταν απλώς να «βγει» μία διαδρομή. Ήταν το ότι τη ζήσαμε όλοι μαζί, με καλό κλίμα, υπομονή, ενθουσιασμό και πολλές στιγμές που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη περιγραφή για να μείνουν.

Και βέβαια, αυτή η πεζοπορία στη Βουλγαρία δεν ήταν μόνο οι ώρες πάνω στο μονοπάτι. Τα απογεύματα είχαν τελείως διαφορετικό mood. Επιστροφή στο ξενοδοχείο, πισίνα, χαλάρωση και κουβέντα για όσα είχαμε κάνει μέσα στην ημέρα. Μείναμε σε Borovets και Bansko και είχαμε χρόνο να απολαύσουμε και αυτή την πλευρά του ταξιδιού, χωρίς να τρέχουμε συνεχώς από τη μία δραστηριότητα στην άλλη.

Στα τραπέζια δοκιμάσαμε τοπικές γεύσεις, γελάσαμε πολύ και γνωριστήκαμε ακόμη περισσότερο μεταξύ μας. Αυτές οι ώρες, μακριά από τα μονοπάτια, είναι συχνά το κομμάτι που δένει πραγματικά μια ομάδα. Άλλος θυμόταν τη στιγμή που ζορίστηκε στην ανάβαση, άλλος τη θέα από μια κορυφή και άλλος ήδη ξεχώριζε ποια φωτογραφία θα ανεβάσει πρώτη όταν επιστρέψουμε.

Χωρέσαμε ακόμη και τη Σόφια στο ταξίδι μας, γνωρίζοντας λίγο διαφορετικά τη βουλγαρική πρωτεύουσα και αλλάζοντας για λίγο τα ορειβατικά παπούτσια με city trekking. Από την πόλη ξανά στα βουνά και από τις κορυφές στις πισίνες, αυτή ακριβώς η εναλλαγή ήταν που έκανε τις ημέρες τόσο γεμάτες χωρίς να μοιάζουν μεταξύ τους.

Κοιτάζοντας πίσω, το πιο ωραίο είναι ότι ζήσαμε την εκδρομή όπως θέλαμε: ανεβήκαμε στις κορυφές που είχαμε σχεδιάσει, περπατήσαμε στις λίμνες και στα αλπικά τοπία της Ρίλα και του Πιρίν, προσθέσαμε ακόμη μία στάση στην πορεία, χαλαρώσαμε, φάγαμε καλά και γεμίσαμε το μυαλό μας, με στιγμές που έχουν πραγματική ιστορία πίσω τους.

Και αν βλέποντας τις φωτογραφίες σκέφτεσαι ήδη «την επόμενη φορά θέλω να είμαι κι εγώ εκεί», ρίξε μια ματιά στις επόμενες εκδρομές του BackpackOnGreece.

Μπορεί η επόμενη ιστορία να έχει και το δικό σου σακίδιο μέσα.