Δρυοδάσος Ρουπάκι. Μια ημερήσια εξόρμηση στο Μαίναλο που μας θύμισε γιατί η χειμερινή πεζοπορία έχει τη δική της, ξεχωριστή γοητεία. Ο καιρός ήταν ιδανικός για περπάτημα· συννεφιασμένος αλλά ήπιος, χωρίς κρύο ή βροχή, δημιουργώντας το τέλειο σκηνικό για μια χαλαρή εξερεύνηση στο βουνό.

Η πεζοπορία στο Ρουπάκι ξεκίνησε με ήρεμο ρυθμό, αφήνοντας χώρο για κουβέντα, παρατήρηση και μικρές στάσεις. Το μονοπάτι ήταν στρωμένο με πεσμένα φύλλα, σαν φυσικό χαλί που οδηγούσε βαθύτερα στο δάσος. Γύρω μας, βελανιδιές, καρυδιές, καστανιές και έλατα εναλλάσσονταν αρμονικά, δημιουργώντας ένα τοπίο που άλλαζε διαρκώς χωρίς να χάνει την ηρεμία του.

Το Δρυοδάσος Ρουπάκι έχει αυτή την αίσθηση απομόνωσης που δεν επιβάλλεται, αλλά αποκαλύπτεται όσο περπατάς. Οι ήχοι χαμηλώνουν, το βλέμμα ξεκουράζεται και ο χρόνος μοιάζει να κυλά πιο αργά. Είναι από εκείνες τις διαδρομές που δεν σε νοιάζει η απόσταση, αλλά οι εικόνες και τα συναισθήματα που μαζεύεις στην πορεία.

Η ομάδα κινήθηκε δεμένη, με χαμόγελα και μικρές στιγμές που δεν αποτυπώνονται πάντα στις φωτογραφίες, αλλά μένουν. Μια ανάσα βαθιά μέσα στο δάσος, μια στάση για νερό, ένα σχόλιο για τα χρώματα του τοπίου. Έτσι κυλά μια πεζοπορία στο Μαίναλο όταν όλα βρίσκονται στη σωστή ισορροπία.

Η μέρα έκλεισε όπως της άξιζε, με φαγητό σε παραδοσιακή ταβέρνα της περιοχής. Ζεστά πιάτα, χαλαρή κουβέντα και εκείνη η αίσθηση πληρότητας που έχεις όταν η διαδρομή, η παρέα και το τοπίο έχουν δέσει αρμονικά.

Κάποιες εικόνες δεν μένουν απλώς σε ένα άλμπουμ· μένουν στο μυαλό και σε σπρώχνουν να βγεις ξανά έξω. Αν νιώθεις ότι θέλεις να επιστρέψεις στο βουνό, τότε ίσως αξίζει να χαθείς λίγο στις επόμενες εκδρομές.

Και αν αυτή η επιθυμία γίνει απόφαση, τότε η επόμενη εκδρομή ίσως είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.