Το Μονοπάτι της Βελανιδιάς – Μια μέρα στις Καρυές Λακωνίας
Στο Μονοπάτι της Βελανιδιάς στις Καρυές Λακωνίας, ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της πεζοπορίας μας ήταν αυτό δίπλα στο ποτάμι. Είχαμε κι από εκείνες τις παρέες που χαίρεσαι να περπατάς μαζί τους.
Τις εντυπώσεις τις έκλεψε η αιωνόβια βελανιδιά του Αϊ-Θανάση. Θα τη συναντήσεις στη διαδρομή 7 του δικτύου Caryatides Trails.
Ο καιρός μάς έκανε το χατίρι και η βροχή μάς βρήκε αφού είχαμε πια φτάσει στην ταβέρνα. Στο χωριό είχαμε χρόνο να φάμε με την ησυχία μας, να πιούμε καφέ, να κάνουμε μια βόλτα μέχρι τις Καρυάτιδες και να πάρουμε λίγα παραδοσιακά προϊόντα για το σπίτι.
Αν σου άνοιξε η όρεξη για περπάτημα, δες τις επόμενες εκδρομές μας κι έλα στην παρέα.
Από κάτω καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη είναι.
Στη στάση μας στη βελανιδιά του Αϊ-Θανάση, ο ήλιος περνούσε ανάμεσα από τα κλαδιά κι εμείς είχαμε μαζευτεί γύρω από τον κορμό.
Μια αγκαλιά για όλη την παρέα.
Στη βελανιδιά βγάλαμε και μερικές πιο παιχνιδιάρικες φωτογραφίες. Σ’ αυτή φαίνεται πώς είχε απλωθεί η παρέα γύρω από το δέντρο.
Μια πόζα στη μέση του δάσους.
Σ’ αυτό το κομμάτι της διαδρομής στις Καρυές, περπατούσαμε πάνω σε πεσμένα φύλλα, με φτέρες και κισσούς γύρω μας.
Ίδιες μπλούζες, ίδια διάθεση.
Ο Γιάννης και η Λένα σε μια στάση στη διαδρομή μας στις Καρυές. Ένα χέρι στον ώμο και δυο χαμόγελα από τη μέρα μας στο δάσος.
Κυκλάμινα κι από τις δυο μεριές.
Σ’ αυτό το κομμάτι της διαδρομής στις Καρυές, τα κυκλάμινα ξεπρόβαλλαν μέσα από τα ξερά φύλλα. Από χαμηλά φαίνονταν ακόμα περισσότερα.
Στις Καρυές, ύστερα από την πεζοπορία.
Είχαμε ήδη φτάσει στην ταβέρνα όταν άρχισε η βροχή. Στην πλατεία, τα φώτα των μαγαζιών καθρεφτίζονταν στο βρεγμένο πλακόστρωτο.
Ο καθένας και η πόζα του.
Στο πέρασμα δίπλα στην κοίτη, τρεις από την παρέα έκαναν τις αυθόρμητες πόζες τους.
Τα σακίδια στους ώμους και πάμε.
Η παρέα είχε μαζευτεί για το briefing στο ξεκίνημα της διαδρομής.
Ένας ένας, κάτω απ’ τα κλαδιά.
Σ’ αυτό το στενό πέρασμα στις Καρυές, ο κορμός δίπλα μας ήταν γεμάτος κισσό και τα κίτρινα κλαδιά απλώνονταν πάνω από το μονοπάτι.
Το 7, πάνω στην πέτρα.
Σ’ αυτή την ανηφόρα, το κόκκινο και λευκό σημάδι των Caryatides Trails ξεχώριζε πάνω στη βρυωμένη πέτρα, σχεδόν στο ύψος των παπουτσιών μας.
Για λίγο, μόνο δάσος γύρω μας.
Από το πίσω μέρος της παρέας φαινόταν πόσο πυκνό ήταν το δάσος εδώ. Οι μπροστινοί χάνονταν σχεδόν μέσα στα κλαδιά.
Εδώ άνοιγε λίγο το μονοπάτι.
Σ’ αυτό το σημείο της διαδρομής βλέπαμε περισσότερο ουρανό ανάμεσα στα κλαδιά. Μπροστά μας, η παρέα είχε απλωθεί στο πέρασμα.
Στον βράχο στρίβουμε δεξιά.
Εδώ η σήμανση των Caryatides Trails μάς έδειχνε το στενό πέρασμα ανάμεσα στους κορμούς. Πάνω στον βράχο είχαν μαζευτεί φύλλα από τα δέντρα.
Λίγο ροζ ανάμεσα στα ξερά φύλλα.
Το πέρασμα εδώ ήταν τόσο στενό που περπατούσαμε σε σειρά. Πάνω από τα κεφάλια μας, τα πορτοκαλί φύλλα ξεχώριζαν μέσα στο πράσινο.
Η παρέα στη στροφή, από ψηλά.
Οι μπροστινοί είχαν ήδη περάσει κάτω από τα μεγάλα κλαδιά, ενώ πιο πίσω κατεβαίναμε ακόμη ανάμεσα στις φτέρες για να πιάσουμε το ίδιο μονοπάτι.
Μια φωτογραφία κάτω απ’ την καμάρα.
Το κλαδί ήταν τόσο χαμηλό που έφτιαχνε μια καμάρα πάνω από το πέρασμα. Τέσσερις από την παρέα στάθηκαν από κάτω για φώτο.
Το νερό δίπλα στα βήματά μας.
Η πορεία δίπλα στο ποτάμι ήταν από τα κομμάτια που χαρήκαμε περισσότερο. Εδώ έβλεπες το νερό ανάμεσα στις πέτρες, κάτω από τις φτέρες.
Εδώ φάνηκε η απέναντι πλαγιά.
Ανάμεσα στα δέντρα άνοιγε για λίγο η θέα προς το απέναντι δάσος. Χαμηλά, στην άκρη του περάσματος, φαίνεται η κόκκινη και λευκή σήμανση πάνω στην πέτρα.
Μια σέλφι στο άνοιγμα του δάσους.
Από τις σέλφι της διαδρομής στις Καρυές. Η κάμερα πήρε λίγο ύψος και στο κάδρο χώρεσαν το χαμόγελο, τα πορτοκαλί φύλλα και η απέναντι πλαγιά.
